امروز را با تمام وجود زيستم

شايد ”زندگی“ آن جشنی نباشد

 که ما آرزويش را داشتيم،

 اما حال که به آن دعوت شده ايم،

 بگذار تا می توانيم زيبا ”برقصيم“.



و خوشبخت او

و تنها خوشبخت او

آن کسی که امروز را روز خود می نامد

و با آسوده دلی می تواند بگويد

                                          ای فردا هر چه توانی کن

                                                                       که امروز را به تمامی زيسته ام

                                                                                                 ” هوراس “

باز هم...

باز هم بهترين خواب ...
شايد به زيبايي قبلي
نه به زيبايي اون... اما اين تو مايه خودش خيلي قشنگ و باحال و رويايي بود... اگر كفر نگفته باشم الحق كه ديشت توي خوابم بهشت رو ديدم...
كاش عكس‌هايي را  كه در خواب گرفتم واقعي بود و مي‌تونستم اونا رو ببينم ... وقتي فكرش رو مي‌كنم كه شب گذشته چه خوابي ديدم از فرط خوشحالي بال در مي‌آرم... خدا رو شكر...  خواب قبلي رو هم كه خيلي روي من تاثير گذاشت توي وبم ثبت كردم ۲۶ بهمن بود... اگر فقط سالي يك بار هم از اين خواب‌ها ببينم خيلي خوشحال مي‌شم... مني كه خيلي كم خواب مي‌بينم و هر وقت هم مي‌بينم اصلا يادم نمي‌مونه كه چي ديدم، لحظه لحظه و ثانيه ثانيه اين خواب رو يادم مونده...
واسه همه دوستان دیدن چنین خوابها و البته در بیداری را آرزو دارم... راستی داشت یادم می رفت این دو روز اخیر بنا به دلایلی خیلی خیلی خیلی خوشحال هستم... و  در عین حالی که خیلی خسته هستم اما سرحال در باطن...

نوشتن بر هر درد بي‌درمان دواست...

دو سال نوشتم... امروز سومين سال تولد وبلاگم هست... وبلاگم پا به سه سالگي گذاشت... و با دوسال زندگي خداحافظي كرد. در اين روزها... هم از خنده نوشتم... هم از درد... هم از سكوت... هم از هلهله... دو سال خاطرات را روانه اين صفحه سياه كردم...

حرفی برای گفتن نداشتم اما هميشه دلم تنگ مي‌شد برای نوشتن ...
پس نوشتم.... نوشتم و نوشتم و نوشتم...
آنقدر نوشتم كه به اين باور رسيدم كه "نوشتن بر هر درد بي‌درمان دواست" درست مثل خنده ... درست مثل گريه...
نوشتم از ته دل براي دلم... دلي كه براي خودش تنگ شده‌ بود و چه غريب در غريبنوازيهاي اين خاك گم...
چه زيبا بود نوشتن... مثل هميشه... زيباي زيبا... 
زيبا بود مثل ... زير باران... مثل خنده زير تيغ آفتاب... مثل ...
مثل... مثل خواب...
                                          خواب را دريابيم
                                               خواب روياي فراموشي‌هاست
                          من شكوفايي گلهاي اميدم را در خواب مي‌بينم...
                                        ...و ندايي كه به من مي‌گويد
                                              گرچه شب تاريك است
                                                   دل قوي دار
                                                      كه سحر نزديك است
اينجا هوا سرد است... اما مي‌دانم... فردا روز ديگريست...
۹۴ صفحه ديگر نوشتم... هر صفحه را از ته دل پرستيدم و هر حرف را در نهايت غربت‌ ديروزها نگريستم و ديدم كه چگونه هر كلام در دل كاغذ ريشه زد و ريشه در گذشته‌ها دواند... گذشته‌هايي كه... گذشته‌هايي كه هميشه بهارند و مثل ارديبهشت شيرازم سبز هستند... خواهم رفت... سوي آن وسعت بي پايان كه همواره مرا مي‌خواند...
نوشتم از صداها و آواها...
هميشه خواهم نوشت... تا هميشه...